Ademloos luisteren

Ademloos luisteren

Ademloos luisteren Elke morgen sta ik in Oranjestad extra vroeg op om zo lang mogelijk te kunnen genieten van mijn tiendaagse verblijf in Aruba vanwege het internationale kinderboekenfestival. Daarom zit ik om 6.00 uur al relaxed aan mijn ontbijt, buiten op het terras. Ik sluit de voordeur, omdat moeder kip en haar kleintjes bij mij

Ademloos luisteren

Elke morgen sta ik in Oranjestad extra vroeg op om zo lang mogelijk te kunnen genieten van mijn tiendaagse verblijf in Aruba vanwege het internationale kinderboekenfestival. Daarom zit ik om 6.00 uur al relaxed aan mijn ontbijt, buiten op het terras. Ik sluit de voordeur, omdat moeder kip en haar kleintjes bij mij naar binnen willen lopen.

De hevig transpirerende tuinman van het appartementencomplex komt in een draf op me af met dagblad Amigoe in zijn handen. ‘Jij staat op de voorpagina,’ zegt hij opgewonden. Een dag ervoor nam een fotograaf inderdaad kiekjes van mij, toen ik The International School of Aruba bezocht, de meertalige school waar ook de moeder van Joran van der Sloot werkzaam is.

Vol trots kijk ik naar de kop van het artikel. “Ademloos luisteren”, staat er met grote letters vermeld. Verderop in het artikel wordt er gerept over “die aardige meneer Diks”. Mijn dag kan niet meer stuk.

Ik ben benieuwd wat mij dit keer tijdens de vier lezingen weer te wachten staat.

Gisteren meldde juf Gloria met een stalen gezicht dat ze als onderwijzeres erg hard moest werken. ‘Ik moet zoveel werk nakijken, dat ik meestal pas om half twee naar huis kan.’ Ze was zo druk dat ik geen kans meer kreeg om haar te vragen of er een vacature was. Ze was juf van klas 4. Dat was in afwijking van het oorspronkelijke programma. De kinderen van klas 6 mocht ik uiteindelijk niet bezoeken, omdat kort daarvoor in hun lokaal een ordinaire vechtpartij was uitgebroken.

Als ik op basisschool Mon Plaisir kom, vormt er zich al snel een lange rij met genietende kinderen. Vanaf 7.45 uur signeer ik buiten in de hitte de meegebrachte boeken. Sommige kids hebben de Kameleon-serie bij zich, anderen boeken van De klas van meester Bas, maar de meesten willen mijn handtekening in de Koen Kampioen-boeken. Nat bezweet loop ik na de signeersessie voor achten de trap op voor mijn eerste lezing. In de hal is de grote kunstkerstboom al weelderig versierd met glinsterende ballen. Over de trapleuningen hangen guirlandes. En boven vlakbij het lokaal staat nog een kerstboompje. Ze zijn in Aruba blijkbaar al heel snel in kerstsferen.

De lezing wissel ik zoals gewoonlijk af met zang en dans. De leerlingen doen fanatiek mee en ik laat niet merken dat de zweetdruppels uit mijn hele lichaam gutsen. Daarna willen ze bijna alles van me weten. De klas is heel goed voorbereid op mijn bezoek.

Daarna hebben de ruim honderd kinderen van de vijfde en zesde klas op het schoolplein voor mij een enorme verrassing voor mij. Op de klanken van Klaar voor de start hebben ze een wervelende show voorbereid. Met kleurrijke bandana’s, haarbanden, pompoms waarmee uitbundig gezwaaid wordt en zelf in elkaar geknutselde vlaggen, swingen ze de pan uit.

Ik straal en geniet intens en kan heel goed begrijpen dat Koning Willem Alexander zich nu al verheugt op zijn naderende bezoek aan Aruba.